Czołg Abrams po wejściu do służby w 1980 roku był wykorzystywany razem ze starszym M60A3 przez armię Stanów Zjednoczonych wraz z innymi maszynami w wielu zimnowojennych ćwiczeniach. Ćwiczenia te odbywały się głównie w krajach Europy Zachodniej, głównie w Niemczech, ale również w innych państwach takich jak Korea Południowa. Podczas tych ćwiczeń główny nacisk kładziono na szkolenie załóg w walce ze sprzętem oraz żołnierzami Związku Radzieckiego. Jednak, po rozpadzie ZSRR w 1991 roku, Abrams przeszedł swój “chrzest bojowy” na środkowym wschodzie.
M1 nie był przetestowany w boju aż do wojny w zatoce w 1991 roku. Łącznie do Arabii Saudyjskiej zostało przetransportowanych 1848 czołgów M1A1. Głównymi przeciwnikami dla amerykańskiego czołgu były konstrukcje radzieckie, wykorzystywane przez armie iracką, takie jak T-55, T-62 oraz montowane w Iraku T-72 jak również irackie kopie radzieckich czołgów (np. Asad Babil). Czołgi T-72, jak większość radzieckich modeli eksportowych, pozbawione były systemów widzenia w nocy oraz nowoczesnych dalmierzy. Jednakże część pojazdów wyposażona była w aktywne systemy podczerwieni, były one przestarzałe w stosunku do pasywnych systemów podczerwieni stosowanych w Abramsach. W trakcie wojny w sumie 23 maszyny zostały wycofane z walki. Niewielka ilość otrzymała nieznacznych uszkodzeń w trakcie walk, nie wpływających znacząco na zdolność bojową. Zaledwie kilka pojazdów doznało uszkodzeń od bezpośredniego ostrzału przeciwka, a tylko jeden pojazd został zniszczony. Czołg M1A1 był zdolny do efektywnego atakowania celów położonych w odległości do 2500 metrów. Miało to decydujące znaczenie podczas walk z czołgami konstrukcji radzieckiej, których efektywny zasięg ostrzału wynosił poniżej 2000 metrów(ponadto irackie czołgi, w przeciwieństwie do swoich radzieckich odpowiedników nie mogły wystrzeliwać rakiet przeciwczołgowych). Oznaczało to, ze czołgi irackie były niszczone zanim same znalazły się w odpowiedniej odległości do oddania strzału – jest to decydująca przewag w tego rodzaju starciach. W nielicznych wypadkach ostrzału przez własne oddziały pancerz na wieżyczkach czołgów wytrzymał bezpośrednie trafienia przez APFSDS wystrzelone z innych czołgów Abrams. Jednakże podczas bitwy o Norfolk dwa razy pancerz został przebity przez ostrzał własnych jednostek z boku czołgu oraz z tyłu wieżyczki.
Tagi: M1A1 ABRAMS, pustynna burza